Η Έκθεση της Αγωνοδίκου Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων του 1870

Όπως αναφέρει στο βιβλίο που εξέδωσε το έτος 1830 ο Ι. Ε. Χρυσάφης, Διευθυντής Σωματικής Αγωγής παρά τω Υπουργείω της Παιδείας, με τίτλο «Οι Σύγχρονοι Διεθνείς Ολυμπιακοί Αγώνες», μετά το πέρας των Ολυμπιακών Αγώνων του 1870, η αγωνόδικος επιτροπή της ΕΟ&Κ, η αποτελεσθείσα εκ των καθηγητών του Πανεπιστημίου Αθηνών Φιλίππου Ιωάννου (δύο φορές Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών 1848-1858 και κοσμήτορα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών για έξι περιόδους 1844-1869), Κωνστ. Βουσάκη καί Γ. Παπαδόπουλου και του Γυμνασιάρχου των αγώνων Ιουλίου Ένιγγ, υπέβαλεν εις τον τότε πρόεδρον της Επιτροπής των Ολυμπίων Επαμ. Δεληγεώργην, ειδικήν έκθεσιν περί των αγώνων εν τη οποία ανέφερεν ότι :

« Ως μαρτύριον ευσεβούς υπέρ του Έθνους μερίμνης του αοιδίμου αγωνοθέτου Ζάππα και ως ανάμνησις προγονική ετελέσθησαν οπωσδήποτε εν τω Παναθηναϊκώ σταδίω οι κανονισθέντες γυμναστικοί αγώνες.

(…) Αλλ’ η συρροή των θεατών η μέχρι δακρύων συγκινήσασα τους αναπολήσαντας τας ημέρας της προγονικής ευκλείας’ ο υπό πολλών εκφρασθείς πόθος του να κατασταθή πρακτικώτερον το καλόν τούτο ίδρυμα, σαφώς επιμαρτυρούσιν, ότι η εθνική συνείδησις επιζητεί και την κοινωνικήν αυτού εφαρμογήν, επ’ αγαθώ της καθ’ ημάς γενεάς.

(…) Αν λοιπόν το ίδρυμα τούτο μέλλη ν’ ασκήση αγαθοποιόν επιρροήν εις την υγείαν και επίρρωσιν της Ελληνικής φυλής και εις το εθνικόν φρόνημα, πρέπει να εκταθή επί την εθνικήν αγωγήν των παίδων και νέων, ήτοι …

(…) Α.’ Το Παναθηναϊκόν στάδιον, διασκευασθέν αρμοδίως, πρέπει να κατασταθή κεντρικόν του Κράτους γυμναστήριον και διδασκαλείον.

(…) Η γυμναστική κατά τας αρχάς των αρχαίων Ελλήνων όσον ένεστι καταρτιζομένη, τελειοποιουμένη δε δια των νεωτέρων περί αυτής σπουδών και εφαρμογών και τέλος οικειοτέρα προς τα ήθη και τας ανάγκας της καθ’ ημάς κοινωνίας αποβαίνουσα να κατασταθή ποτέ και παρ’ ημίν όσον το δυνατόν κοινή, πράγματι εισαγομένης της διδασκαλίας αυτής και των αρμοδίων ασκήσεων εις πάντα της Ελλάδος τα σχολεία.

(…) Ούτω δε μόνον το εθνικόν τούτο ίδρυμα θέλει αποκτήσει πρακτικόν χαρακτήρα και τα εν Ολυμπίοις γυμνάσια και ευπρεπέστερα θέλουσιν αποβή και εις τον υποδειχθέντα εθνικόν σκοπόν θέλουσι συντελεί…

(…) Δεν αμφιβάλλομεν ότι ο εκτελεστής της διαθήκης του αοιδίμου Ζάππα, εννοών ότι οι Ολυμπιακοί αγώνες, ους η ευσεβής σκιά του Ευαγγέλη πειράται ν’ ανακαλέση εις την ζωήν, δεν δύνανται να ευοδοθώσιν άλλως ή δια των προτεινομένων μέσων θέλει προθύμως παράσχη μέρος της επί τούτω απαιτουμένης χορηγίας. Επίσης δεν αμφιβάλλομεν, ότι ουδεμία χρήσις μέρους τινός των τόκων και άνευ ωρισμένου σκοπού κληροδοτημάτων δύναται να γείνη ευσεβέστερον προς την μνήμην των κληροδοτών και σκοπιμώτερον προς τα εκπαιδευτικά του Έθνους συμφέροντα, η εφαρμοζομένη εις την επλήρωσιν της εθνικής ανάγκης .

(…) Δια ταύτα παρακαλούντες υμάς, Κύριε πρόεδρε, να υποβάλητε τας γνώμας ημών ταύτας, αν εγκρίνητε, και εις τον υπουργικόν συμβούλιον πεπείσμεθα ότι τούτο θέλει επιστήσει εις αυτάς την δέουσαν προσοχήν και σπεύσει να συνεπιληφθή του εθνικού τούτου έργου.»