Η παραχάραξη της Ιστορίας
Από τα πρώτα χρόνια του νεοσύστατου κράτους, όμως, όλοι όσοι ήταν αντίθετοι με το όραμα και την υπόσχεση του Ρήγα Φεραίου στους σκλαβωμένους Έλληνες για την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων μετά την απελευθέρωση της πατρίδας είδαν με καχυποψία το σχετικό σχέδιο νόμου που συνέταξε ο μαθητής του διαφωτιστή Αδαμάντιου Κοραή Παναγιώτης Σούτσος το 1834, μόλις η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα. Μπορεί η 25η Μαρτίου να καθιερώθηκε, σύμφωνα με την πρώτη διάσταση του σχεδίου, ως εθνική εορτή, αλλά η μορφή του εορτασμού με την αναβίωση των Αγώνων παραπέμφθηκε στις καλένδες.
Στη συνέχεια, έκαναν ότι μπορούσαν για να παραχαράξουν την αληθινή βούληση του Ευαγγέλη Ζάππα, που διέθεσε την αμύθητη περιουσία του για την αναβίωση και τη μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα. Ακόμα και σήμερα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο δεν υπάρχει καμία αναφορά στο όνομά του, παρότι με τις χρυσές λίρες του αγοράστηκαν τα βοσκοτόπια στα οποία ήταν κρυμμένο για αιώνες και αυτός χρηματοδότησε για πρώτη φορά την αναμαρμάρωσή του.
Η έκταση του πρώτου Ολυμπιακού Πάρκου της σύγχρονης εποχής ανήκει στην Επιτροπή Ολυμπίων Κληροδοτημάτων, το ίδρυμα που διαχειρίζεται την αμύθητη περιουσία που άφησε ο Εθνικός Ευεργέτης Ευαγγέλης Ζάππας, με σκοπό την αναβίωση και τη μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα. Ακολουθώντας τις προσταγές που δίνονταν στο ιδεολογικό μανιφέστο της Ελληνικής Επανάστασης, την “Ελληνική Νομαρχία του Ανωνύμου Έλληνος”.
Μια δωρεά, χάρις στην οποία, η Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών προσέδωσε από το 1858 στους γυμνικούς αγώνες της αρχαιότητας τη μορφή με την οποία αντιλαμβάνεται η ανθρωπότητα σήμερα τον αθλητισμό. Υλοποιώντας το σχέδιο νόμου “Περί της καθιερώσεως Εθνικών Εορτών και Δημοσίων Αγώνων κατά το πρότυπο της αρχαιότητας” που συνέταξε το 1834 ο Παναγιώτης Σούτσος, μαθητής του διαφωτιστή Αδαμάντιου Κοραή, με την ανακήρυξη της Αθήνας ως πρωτεύουσας του Ελληνικού κράτους, για την αναβίωση των Αγώνων της αρχαιότητας και την καθιέρωση της 25ης Μαρτίου ως Εθνικής Εορτής.
Όπως ακριβώς διαγράφηκε από την ιστορία το γεγονός ότι, χάρις στην επιμονή του βασιλιά Γεωργίου Α΄, σε αυτό το Στάδιο αναβίωσαν πραγματικά οι Αγώνες το 1870. Για να μην εκληφθεί ως υποχρέωση της αρμόδιας Επιτροπής Ολυμπίων, που διαχειρίζεται την περιουσία του Εθνικού Ευεργέτη, η επανάληψή τους. Με τον ίδιο τρόπο, σβήστηκε η ονομασία των Ολυμπίων από το Μέγαρο που μετονομάσθηκε Ζάππειο για να μη θυμίζει σε τίποτα τον σκοπό της κληρονομιάς του.
Και να ξεχαστεί ότι η κατασκευή του κόστισε πέντε φορές περισσότερα χρήματα από το ποσό που είχε συμφωνηθεί. Μεταφέροντας και την τοποθεσία που προβλεπόταν στη διαθήκη, από την κορυφή του Σταδίου, στο σημείο που βρίσκεται σήμερα, για να αλλοιωθεί η αποστολή του και να μη λειτουργεί ως Μουσείο.
Όπως ξεχάστηκε η άρνηση της αρμόδιας Επιτροπής Ολυμπίων να διοργανώσει τους Αγώνες του 1896, μετά την απόφαση της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία συγκροτήθηκε αναγκαστικά για να καλύψει το κενό εφαρμογής της διαθήκης. Εξαναγκάζοντας τον βασιλιά Γεώργιο Α΄ να συγκροτήσει άλλη οργανωτική επιτροπή για τη διοργάνωση.
Με αποκορύφωμα, να πλαστογραφηθεί με αναγκαστικό νόμο ενός δικτατορικού καθεστώτος – που εξακολουθεί να ισχύει ακόμα και σήμερα – ο σκοπός λειτουργίας του ιδρύματος.
Η υποχρέωση κατασκευής των προπυλαίων του Σταδίου, σύμφωνα με τη διαθήκη του Εθνικού Ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ, ο οποίος χρηματοδότησε για δεύτερη φορά την κατασκευή του, ακόμα εκκρεμεί.
