Πρόλογος Βασίλη Βασιλικού στο βιβλίο «Η Ιδέα του Φωτός»
Διαβάζοντας το συναρπαστικό βιβλίο του Δημήτρη Τζιώτη «Η Ιδέα του Φωτός», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παττάκη, είχα την ίδια αίσθηση με ένα λαμπρό ξημέρωμα. Απ’ το μπαλκόνι του σπιτιού μου στον ορεινό Θεολόγο της Θάσου, πριν προλάβει ο ήλιος να βγει πίσω από την κυρτωμένη ράχη του βουνού, οι εφιάλτες του ύπνου μου εξανεμίστηκαν ως διά μαγείας. Σαν να είχα ξαναβρεί τη χαμένη μου ταυτότητα και ήμουν ξανά Έλληνας και όχι Γραικός.
Την ίδια αίσθηση πιστεύω θα αποκομίσει κι ο αναγνώστης. Και θα εξηγήσω το γιατί: καταρχήν είναι ένα πεζογράφημα που δεν εντάσσεται σε κανένα από τα γνωστά είδη του έντεχνου λόγου. Δεν είναι ακριβώς ένα μυθιστόρημα, αν και το θέμα του καλύπτει και τα δύο συνθετικά του είδους: είναι και ο Μύθος του Ολυμπισμού και η Ιστορία του. Δεν είναι μόνο ντοκουμέντο, αν και σε όλο το βιβλίο αφθονούν τα αυθεντικά και πρώτη φορά εμφανιζόμενα αποδεικτικά στοιχεία για την αλλοίωση της αυθεντικής πρότασης και της χειρόγραφης διαθήκης του εθνικού ευεργέτη Ευαγγέλη Ζάππα από τη γραφειοκρατία του κράτους των Γραικών. Τέλος, θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και ως non fiction novel, αλλά κι αυτό θα άφηνε απέξω τον πλούσιο δοκιμιακό και αναστοχαστικό του χαρακτήρα.
Προτείνω στον αναγνώστη να του παραδοθεί, όπως έκανα κι εγώ. Με τη διαβεβαίωση ότι ούτε στιγμή δεν πρόκειται να πλήξει. Γιατί είναι κάτι περισσότερο από τον «Κώδικ Ντα Βίντσι» στην Ελλάδα. Είναι η αποκάλυψη μιας μεγάλης απάτης. Είναι πιο κοντά στην « Εξαφάνιση του Τζων Αυλακιώτη» του Γιάννη Μαρή. Δηλαδή, ένα σχεδόν αστυνομικό θρίλερ.
Ο άτεκνος Ευαγγέλης Ζάππας, πέντε χρόνια πριν τον θάνατό του, κληροδότησε την αμύθητη περιουσία του στο νεοσύστατο ακόμα ελληνικό κράτος (1860) για έναν σκοπό. Να αναβιώσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στη χώρα που τους γέννησε μετά από την απαγόρευσή τους για πολλούς αιώνες με την επικράτηση της νέας θρησκείας, του ιουδαϊκής προέλευσης χριστιανισμού, που χώρισε το σώμα από την ψυχή και προοικονόμησε την ενοχή του ανθρώπου, πριν ακόμα γεννηθεί, με το προπατορικό αμάρτημα. Αποσκοπώντας στη μόνιμη διοργάνωση των Αγώνων στην Ελλάδα, κατέγραψε λεπτομερώς στη διαθήκη του τους σκοπούς της δωρεάς που αφορούσε την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων στον τόπο που γεννήθηκαν, την ανέγερση ενός Μουσείου για αυτούς και εμπιστεύτηκε το κληροδότημά του στο ελληνικό κράτος. Άφησε όμως μια τελευταία παράγραφο – αντίστοιχη του ακροτελεύτιου άρθρου 114 του Συντάγματος του 1952 που επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων – ώστε κάθε πολίτης της χώρας αυτής να μπορεί να ενδιαφερθεί εμπράκτως, για την τύχη του κληροδοτήματός του, σε περίπτωση ολιγωρίας του επίσημου κράτους.
Από αυτή την τελευταία παράγραφο της διαθήκης, ο πολίτης Δημήτρης Τζιώτης άντλησε το δικαίωμα να ερευνήσει το θέμα και να παρέμβει. Είκοσι χρόνια πάλεψε για να αποκτήσει το απαραίτητο υλικό που θα τεκμηρίωνε την παρέμβασή του. Σε αυτή την περιπέτεια ανακάλυψε έναν θησαυρό. Τον κρυμμένο «Θησαυρό των Ολυμπίων». Κι όταν προσέφυγε στη Δικαιοσύνη μετά από χρόνια πάλης με το καρκίνωμα της ελληνικής γραφειοκρατίας, άρχισαν οι αλλεπάλληλες αναβολές της εκδίκασης, που οφείλονταν αποκλειστικά στον αντίδικο, στο ελληνικό κράτος.
Τι καλύτερο μπορεί να γεμίσει το κενό μιας μακρόχρονης αναμονής, είτε είναι του έρωτα είτε του θανάτου, από τη πράξη της γραφής; Έτσι, στο διάστημα αυτό, γράφτηκε το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας.
Είναι άλλο πράμα όμως οι καλές προθέσεις και άλλο το αποτέλεσμα. Κι εδώ πρέπει να πω ότι το αποτέλεσμα είναι λαμπρό. Ακόμα και να μη γίνει ποτέ το Μουσείο των Ολυμπιακών Αγώνων – που θα ήθελε κι ο Ζάππας και που τόσα οφέλη θα προσπορίσει στην πόλη της Αθήνας –, θα μείνει «Η Ιδέα του Φωτός». Ένα έργο για το νόημα, τόσο της αρχαίας όσο και της σύγχρονης Ελλάδας. Αλλά βέβαια καλύτερα η «ιδέα» να γίνει «πράξη». Για να βρεθούν μαζί ξανά τα δυο μισά του ανθρώπου: ο ιδεατός Απόλλωνας κι ο σάρκινος Διόνυσος.
Ως συγγραφέας, χαιρετίζω με χαρά την έλευση του καινούργιου συναδέλφου μας στων «ιδεών την πόλη». Έμαθα τόσο πολλά από το βιβλίο του Δημήτρη –που δεν τα γνώριζα μέχρι τώρα– που τον ευχαριστώ, αληθινά, από καρδιάς. Κι όπως ο Καζαντζάκης μού έγραψε από την Αντίμπ όταν του έστειλα το πρώτο βιβλίο μου το 1953, του εύχομαι κι εγώ με τα λόγια του γκουρού του: «Ο Θεός ο Κρητικός πάντα μαζί σας».
Βασίλης Βασιλικός
