Η αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων στη Σύγχρονη Εποχή
Η αναγέννηση των ιδεωδών του Ολυμπισμού δεν ήταν μια διαδικασία παρθενογέννησης. Κυοφορήθηκε για έναν ολόκληρο αιώνα. Ξεκίνησε από το επαναστατικό κίνημα του Διαφωτισμού, υποβλήθηκε και ψηφίστηκε για πρώτη φορά από την Εθνική Συνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης, αποτέλεσε όραμα των αγωνιστών της Επανάστασης των Ελλήνων, θεσμοθετήθηκε στην Ελλάδα από το 1858 και έλαβε διεθνή υπόσταση το 1894 στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης.
Οι τρεις πρώτοι αληθινοί Ολυμπιακοί Αγώνες της σύγχρονης εποχής διοργανώθηκαν στην Ελλάδα. Η σύσταση της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής το 1894 στο Παρίσι έδωσε διεθνή θεσμική διάσταση στους αγώνες και το έργο των ανθρώπων που προσέφεραν τις ιδέες, την περιουσία και τη ζωή τους για την αναβίωση των αξιών του Ελληνικού πολιτισμού.
Η ιδέα της αναβίωσής των Ολυμπιακών Αγώνων στη σύγχρονη εποχή παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά από το μέλος της στοάς των Εννέα Μουσών του Απόλλωνα (στην οποία ανήκαν ο Βολταίρος, ο Κοντορσέ και ο Μπέντζαμιν Φράνκλιν) Σαρλ-Ζιλμπέρ Ρομ και ψηφίστηκε από την Εθνική Συνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης το 1793.
Ο Ρήγας Βελεστινλής συνέδεσε από το 1797 το όραμα της διοργάνωσης των Ολυμπιακών με την Ελληνική Επανάσταση, την επανασύνθεση της ταυτότητας των Ελλήνων, τη συγκρότηση της Ελληνικής Δημοκρατίας και την Αναγέννηση της Ελλάδας.
Ο Παναγιώτης Σούτσος συνέταξε και υπέβαλε το Σχέδιο Νόμου με τον τίτλο «Περί της καθιερώσεως Εθνικών Εορτών και Δημοσίων Αγώνων κατά το πρότυπο της αρχαιότητας» το 1835, με το οποίο πρότεινε την καθιέρωση της 25ης Μαρτίου ως Εθνικής Εορτής και στο οποίο συνέδεσε την αναβίωση των Αγώνων με τον εορτασμό της.
Ο Ευαγγέλης Ζάππας εμπνεύσθηκε από τον Ρήγα Βελεστινλή, τις αρχές της «Ελληνικής Νομαρχίας – ήτοι Λόγος περί Ελευθερίας – παρά Ανωνύμου του Έλληνος» και τον Παναγιώτη Σούτσο, οραματίστηκε τη διεθνή διάσταση των Αγώνων και προοσέφερε από το 1856 μεγάλο μέρος της τεράστιας περιουσίας του για τη χρηματοδότηση των υποδομών και τη σύσταση της αρμόδιας για τη διοργάνωση Επιτροπής των Ολυμπίων με σκοπό τη μόνιμη τέλεση των Αγώνων κάθε τέσσερα χρόνια στην Ελλάδα, πριν ακόμα γεννηθεί ο βαρόνος Πιερ ντε Κουμπερτέν.
Η Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών διαμόρφωσε από το 1858 τον «Κανονισμό Περί Συγκροτήσεως των Ολυμπιακών Αγώνων» και τον «Κανονισμό των Ολυμπιακών Αγώνων» για την Επιτροπή Ολυμπίων και Κληροδοτημάτων, προσδίδοντας για πρώτη φορά στην αρχαία ιδέα τη μορφή με την οποία είναι αντιληπτή στη σύγχρονη εποχή.
Ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ των Ελλήνων έκαμψε τις αντιστάσεις, αναβίωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες της αρχαιότητας το 1870, νομοθέτησε τη μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα το 1899 και διασφάλισε την απόλυτη επιτυχία των τριών πρώτων διοργανώσεων.
Οι τρεις πρώτοι Αγώνες που προσέδωσαν στους Ολυμπιακούς τη μορφή με την οποία είναι σήμερα παγκοσμίως γνωστοί διοργανώθηκαν το 1870, το 1896 και το 1906 στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες αναβίωσαν για πρώτη φορά στη σύγχρονη εποχή στις 15 Νοεμβρίου 1870. Οι πρώτοι Διεθνείς Ολυμπιακοί Αγώνες διοργανώθηκαν στις 25 Μαρτίου 1896. Η επιτυχία των Β΄ Διεθνών Ολυμπιακών Αγώνων του 1906 στην Αθήνα διέσωσε τη διοργάνωση του θεσμού, μετά την αποτυχία διεξαγωγής τους το 1900 και το 1904.
Με πρωτοβουλία του Πιέρ ντε Κουμπερτέν συστάθηκε το 1894 η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, η οποία αποφάσισε τη διοργάνωση Διεθνών Ολυμπιακών Αγώνων με τη συμμετοχή αθλητών από όλα τα κράτη του κόσμου. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και ο βαρόνος Πιερ ντε Κουμπερτέν ανέλαβαν για πρώτη φορά ουσιαστικό ρόλο στη διεξαγωγή των Ολυμπιακών από τους τέταρτους Αγώνες του 1908 στο Λονδίνο και μετά, διασφαλίζοντας τη μόνιμη τέλεσή τους κάθε τέσσερα χρόνια σε μια διαφορετική πόλη. Ο ιδρυτής της πίστευε και στον θρησκευτικό χαρακτήρα του Ολυμπισμού, την αναβίωση του οποίου δεν ολοκλήρωσε.
