Πώς η γραφειοκρατία μπορεί να καταστρέψει μία από τις καλύτερες ιδέες στον Κόσμο
Λόγω της ακαδημαϊκής κατάρτισης και της επαγγελματικής εμπειρίας που διαθέτω, καθώς και της εκτεταμένης επιστημονικής μου έρευνας σχετικά με τους εθνικούς ευεργέτες, δύναμαι μετά λόγου γνώσεως να χαρακτηρίσω τη βούληση του Εθνικού Ευεργέτη Ευαγγέλη Ζάππα για την ουσιαστική αναβίωση και δυνατότητα εφαρμογής των Ολυμπιακών ιδεωδών στην Ελλάδα, ως μία καινοτόμο για την εποχή ιδέα που κατέληξε με την πάροδο του χρόνου να εξελιχθεί στη μεγαλύτερη διοργάνωση και το εμπορικό σήμα-όνομα με τη μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα σε όλες τις χώρες της ανθρωπότητας.
Περαιτέρω, κατόπιν εμπεριστατωμένης μελέτης της διαθήκης και της ζωής του Ευαγγέλη Ζάππα, καταλήγω ότι η στρεβλή υλοποίηση της ιδέας του Ευαγγέλη Ζάππα -η οποία διαδραματίζεται παράλληλα με την εξέλιξη της σύγχρονης Ελλάδας- αποδεικνύει πασιφανώς ότι η γραφειοκρατική λειτουργία του Ελληνικού Κράτους μπορεί να καταστρέψει ακόμα και μία από τις πιο δημιουργικές και οραματικές ιδέες στον κόσμο. Και σε κάθε περίπτωση, αυτό που αποδεικνύεται είναι ότι το βασικό πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη χρημάτων. Γιατί η δωρεά του Ευαγγέλη Ζάππα, αυτό ακριβώς το ζήτημα επιλύει. Το βασικότερο πρόβλημα είναι αφενός, η έλλειψη οράματος και πίστης στη δυνατότητα υλοποίησης των αξιών του Ελληνικού Πολιτισμού και αφετέρου, η επιλογή αντιγραφής ξένων προτύπων ως των μοναδικών εφαρμόσιμων και εφικτών.
Για το λόγο αυτό, ενώ πλέον οι αξίες του Ελληνικού Πολιτισμού, όπως η Δημοκρατία και ο Ολυμπισμός, είναι κυρίαρχες σε όλη την ανθρωπότητα, η Ελλάδα αδυνατεί να τις διαχειριστεί και να τις αξιοποιήσει προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος. Όπως χαρακτηριστικά είπε ο διεθνώς -πλέον- θεωρούμενος ως αναβιωτής των Ολυμπιακών Αγώνων βαρόνος Πιερ ντε Κουμπερτέν, στην ομιλία του στις 16 Νοεμβρίου 1894 προς τους πολίτες των Αθηνών στη Φιλολογική Λέσχη Παρνασσός, στην προσπάθεια που κατέβαλε για να πείσει τους υπευθύνους να αποδεχτούν τη διοργάνωση των πρώτων Διεθνών (Ολυμπιακών) Αγώνων που είχαν ανατεθεί από το Συνέδριο της Σορβόννης τιμητικά στην Αθήνα, μετά την άρνηση της Επιτροπής Ολυμπίων και Κληροδοτημάτων να τους διοργανώσει:
“Στη χώρα μου, τη Γαλλία χρησιμοποιούμε την έκφραση – η λέξη “αδύνατο” δεν είναι γαλλική. Κάποιος Έλληνας μου είπε, σήμερα το πρωί, ότι είναι ελληνική.”
Ευτυχώς, όμως, αυτό δεν ισχύει για όλους τους Έλληνες. Η ιστορία του Ολυμπιακού αυτό αποδεικνύει. Ο Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς ιδρύθηκε στις 10 Μαρτίου 1925. Το όνομά του αποδίδει ξεκάθαρα τη μορφή και το σκοπό σύστασής του. Το έμβλημά του απεικονίζει τη σημασία της ονομασίας του, με τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο. Σύμφωνα με το πρώτο καταστατικό του Συλλόγου, “ο Ολυμπιακός έχει σφραγίδα εικονίζουσα δαφνηφόρον κεφαλήν αθλητού”.
Η έδρα του Ολυμπιακού, το Γήπεδο Καραϊσκάκη, δημιουργήθηκε αρχικά από την Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων, φιλοξένησε τους αγώνες ποδηλατοδρομίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 και του 1906 και τους αγώνες ποδοσφαίρου κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Σήμερα, μετά την ανακατασκευή του από τον Ολυμπιακό, διαθέτει τις πλέον σύγχρονες διεθνώς υποδομές και φιλοξενεί κάθε χρόνο αγώνες της μεγαλύτερης παγκόσμιας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης με την ονομασία “ChampionsLeague”, η οποία διοργανώνεται από την Ευρωπαϊκή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία – UEFA.
Ο Ολυμπιακός, από τον σκοπό της ίδρυσής του, κατάφερε να είναι ο σύλλογος με τα περισσότερα Ολυμπιακά αθλήματα στον κόσμο: ποδόσφαιρο, καλαθοσφαίριση, πετοσφαίριση, υδατοσφαίριση, στίβος, κολύμβηση, ξιφασκία, πυγμαχία, ιστιοπλοΐα, κανόε-καγιάκ, κωπηλασία, ταε κβο ντο, πιγκπόνγκ, σκοποβολή, στο σύνολο των οποίων διατηρεί ακαδημίες για την καλλιέργεια του αθλητισμού στα νέα παιδιά.
Κατά τη διάρκεια των 90 ετών της ιστορίας του, έχει αναπτύξει 32 διαφορετικά τμήματα σε 26 αθλήματα, αποτελεί τη βάση των εθνικών ομάδων και έχει αναδείξει Ολυμπιονίκες, Παγκόσμιους Πρωταθλητές και Πρωταθλητές Ευρώπης, προβάλλοντας την Ελλάδα σε όλον τον κόσμο. Έχει κατακτήσει Ευρωπαϊκούς τίτλους στην Καλαθοσφαίριση, την Πετοσφαίριση, στην Υδατοσφαίριση και στην Πάλη, τόσο στις κατηγορίες των ανδρών όσο και των γυναικών.
Με αυτά τα δεδομένα, φρονώ ότι τα ιδανικά του ολυμπιακού ιδεώδους και του ελληνικού πολιτισμού ως πλέγματος διαχρονικών αξιών, είναι εφικτό να υλοποιηθούν και δη στην Ελλάδα, γενέτειρα χώρα του Ολυμπισμού, γεγονός που αποδεικνύεται τόσο από την ανάπτυξη του Ολυμπιακού (της πλέον συγγενούς ιδέας με αυτήν του Εθνικού Ευεργέτη Ευαγγέλη Ζάππα) όσο και από την εξέλιξη των Διεθνών (Ολυμπιακών) Αγώνων κατά τη διάρκεια της ιστορίας.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες αποδεικνύεται ότι αναβίωσαν για πρώτη φορά στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 1859, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η εφημερίδα “Αυγή” (έτος 2, 1859, αριθμ. 52):
“Χθες μετά μεσημβρίαν ετελέσθησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες.” Και τον Νοέμβριο του 1870, όπως αναφέρει η εφημερίδα “Αιών” (αριθμ. φύλλου 2620):
“Χθες ετελέσθησαν εν τω Παναθηναικώ Σταδίω οι Αγώνες των Ολυμπίων”, η επιτυχία των οποίων ήταν τόσο μεγάλη, με αποτέλεσμα ο βασιλεύς Γεώργιος να συγχαρεί με αυτόγραφη επιστολή του τον Αντιπρόεδρο της Επιτροπής Ολυμπίων “για την επιτυχία των Ολυμπιακών Αγώνων” και την παρουσία 30.000 θεατών (αριθμός που πρώτη φορά εμφανίζεται σε αθλητική εκδήλωση σε όλον τον κόσμο), απονέμοντάς του τον Μεγαλόσταυρο του Σωτήρος.
Όπως είναι εμφανές από όλα τα ιστορικά δεδομένα, τόσο κατά την αρχαιότητα όσο και κατά τη σύγχρονη εποχή, οι έννοιες “Ολυμπιακοί Αγώνες” και “Ολύμπια” είναι ταυτόσημες. Η πόλη της Αρχαίας Ολυμπίας ονομάζεται, άλλωστε, ακόμη και σήμερα από τον τοπικό πληθυσμό “Τα Ολύμπια”, αντίστοιχα με τις ονομασίες των μεγάλων Αγώνων της Αρχαιότητας, τα Ολύμπια, τα Ίσθμια, τα Νέμεα και τα Πύθια.
Εξίσου σαφής είναι και η αληθινή βούληση του Εθνικού Ευεργέτη Ευαγγέλη Ζάππα για τον σκοπό της αναβίωσής τους, όπως αποδεικνύεται από όλες τις ιστορικές πηγές, τόσο τα αρχεία και τα δημοσιεύματα της εποχής όσο και τους ιστορικούς όπως ο Σπύρος Μαρκεζίνης, ο Θωμάς Γιαννάκης, ο Ιωάννης Χρυσάφης, ο λόγιος Μηνάς Μηνωίδης, αλλά και πρόσφατα -διεθνώς πλέον- ο καθηγητής David C. Young, ο οποίος στο εξειδικευμένο βιβλίο του με τίτλο “The Modern Olympics – A Struggle for Survival” (Οι Σύγχρονοι Ολυμπιακοί –Ο Αγώνας για την Αναβίωση) αποδεικνύει με αδιάσειστα στοιχεία το γεγονός ότι “οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Ζάππα γέννησαν το Ολυμπιακό Κίνημα”.
Στις ημέρες μας, κατά τη διάρκεια της πέμπτης ιστορικής χρεωκοπίας του σύγχρονου ελληνικού Κράτους, λόγω της οποίας η χώρα μας διασύρεται διεθνώς και τα αποτελέσματά της έχουν οδηγήσει τον ελληνικό λαό στα όρια της ανθρωπιστικής κρίσης, είναι πράγματι λυπηρό πως μια τέτοια παρακαταθήκη–όπως τα δικαιώματα του ονόματος-εμπορικού σήματος και της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων –ως περιουσιακού στοιχείου διανοητικής ιδιοκτησίας- δεν έχει διασφαλιστεί από το Ελληνικό Κράτος και την αρμόδια Επιτροπή Ολυμπίων, που πρώτη έφερε το όνομά τους και δημιούργησε τον Κανονισμό Διοργάνωσής τους, προς όφελος του ελληνικού Δημοσίου, ως περιουσιακό στοιχείο του ελληνικού λαού.
Αντιστοίχως, πρέπει να προσδιοριστεί και το θέμα της διαχείρισης των εσόδων του μονοπωλίου των τυχερών παιγνίων, ο συνολικός ετήσιος κύκλος εργασιών σύμφωνα με την αρμόδια Εθνική αρχή –Επιτροπή Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων- ανέρχεται σε 14 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ το μονοπώλιο θεσπίστηκε από τον Πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή το έτος 1958 με σκοπό τη διανομή των εσόδων του κατά προτεραιότητα για τους σκοπούς της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων, ιδρυτικός σκοπός της οποίας ήταν ήδη από το έτος 1899 η μόνιμη ανά τετραετία διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα, ενώ το δικαίωμα του Ολυμπιακού Λαχείου (του μοναδικού αθλητικού παιγνίου της εποχής) είχε ήδη παραχωρηθεί το 1860 από το Δημόσιο στην Επιτροπή των Ολυμπίων με την αποδοχή από το Ελληνικό Κράτος της Διαθήκης και της περιουσίας του Εθνικού Ευεργέτη Ευαγγέλη Ζάππα για τον ίδιο σκοπό, δηλαδή τη μόνιμη και ανά τετραετία διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων διά παντός, με την ρητή τελευταία επιθυμία του Εθνικού Ευεργέτη “όπως έχει το κύρος και την ισχύν στον αιώνα τον άπαντα”, στοιχείο το οποίο αποτυπώνεται και στον Κανονισμό Συγκροτήσεως των Ολυμπιακών Αγώνων που είχε ήδη εκδώσει η Επιτροπή Ολυμπίων από το 1859.
Χάρη σε αυτήν άλλωστε τη διασφάλιση των αναγκαίων χρηματικών πόρων, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ως Πρόεδρος και ως Πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας, εγκαινίασε το Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας και διεκδίκησε τη μόνιμη ανά τετραετία διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα, σε συνέχεια και εκτέλεση προηγούμενων προτάσεων του βασιλιά Γεωργίου Α’ μετά την επιτυχία των πρώτων Διεθνών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 και του Πρώτου Πρόεδρου της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, Δημήτριου Βικέλα, ο οποίος αναγνώρισε το γεγονός ότι:
“Η ιδέα της αναβίωσης των αρχαίων Αγώνων ξεκινά από τον Ευαγγέλη Ζάππα… ο οποίος δημιούργησε πρώτος τους Αγώνες που ονόμασε Ολυμπιακούς. Από τότε οι Ολυμπιακοί Αγώνες εορτάσθηκαν το 1859, το 1870 και το 1875. Η επιθυμία της αναδιοργάνωσής τους είχε ως αποτέλεσμα την επιτυχία των Διεθνών Ολυμπιακών Αγώνων το 1896. Η ελληνική Κυβέρνηση προετοιμάζει το Σχέδιο Νόμου για τη διοργάνωση των Αγώνων κάθε 4 χρόνια στο ανακατασκευασμένο στάδιο. Αυτές οι διοργανώσεις θα έχουν την ονομασία Ολυμπιακοί Αγώνες, γιατί έχει αποδειχτεί ότι αυτή η ονομασία αναβίωσε στην Ελλάδα από τη διαθήκη του Ευαγγέλη Ζάππα.”
Πέτρος Κόκκαλης
